CHARAKTERYSTYKA

Ruch pentakostalny (zielonoświątkowy) jest często nazywany „trzecią siłą” w chrześcijaństwie, obok tradycyjnego katolicyzmu i historycznego protestantyzmu. Ruch zielonoświątkowy rozwija się bardzo dynamicznie w świecie. Kościół liczy obecnie ponad 100 milionów wyznawców (w Polsce około 21 tysięcy), stowarzyszonych w przynajmniej piętnastu głównych organizacjach oraz wielu małych, niezależnych grupach. Ruch ten w szczególny sposób podkreśla chrzest Duchem Świętym, któremu towarzyszy mówienie językami (tzw. glosolalia), boskie uzdrawianie, oraz charyzmatyczne dary spotykane we wczesnym Kościele.

Współczesny ruch pentakostalny został zapoczątkowany w Stanach Zjednoczonych jako pokłosie ruchów pobożnościowych, które pojawiły się pod koniec XIX i na początku XX w. Gwałtowny rozwój ruchu pentakostalnego w XX w. jest jednym z największych fenomenów we współczesnym chrześcijaństwie. Zielonoświątkowcy są rozprzestrzenieni po całym świecie, ze szczególną koncentracją w Południowej Ameryce, Ameryce Środkowej, Afryce, jak również
w Stanach Zjednoczonych. Zielonoświątkowcy rozwijają się nawet w zeświecczonej Europie.

W epoce formalizmu szerzącego się w wielu głównych nurtach religijnych, spontaniczność, radość i zaangażowanie w nabożeństwach zielonoświątkowych przyciągają tysiące ludzi. Zielonoświątkowcy unikają skomplikowanych liturgii, próbują nawiązywać do prostoty wczesnego Kościoła. Czasami ich spontaniczne nabożeństwa, na których dzielą się świadectwami, mówią językami, uzdrawiają, są pozbawione porządku.

WSPÓLNE POGLĄDY DOKTRYNALNE

• Biblia jest jedyną zasadą wiary i praktyki.
• Zbawienie jest tylko przez krew Chrystusa.
• Rychły powrót Jezusa.
• Chrzest przez zanurzenie.
• Wieczerza Pańska (niektórzy praktykują umywanie nóg).
• Dziewicze narodzenie Jezusa.
• Dary Ducha będą objawiać się we współczesnym Kościele łącznie z biblijnym darem proroctwa.

NIEKTÓRE ODMIENNE POGLĄDY RELIGIJNE

• Tajemnicze pochwycenie. Wiara w to, że Chrystus powróci potajemnie przed okresem prześladowań (plag), aby pochwycić czy porwać swój Kościół, pozostawiając nie zbawionych na ziemi po to, by cierpieli w czasie plag (zob. 1 Tes. 4,16.17; 2 Tes. 1,7-9; Mat. 13,30; Łuk. 17,26-37; Mat. 24,27; Ps. 50,3; Obj. 1,7).
• Nieśmiertelność duszy. Wiara w to, że każdy człowiek posiada nieśmiertelną i niezniszczalną duszę, różną od ciała, która opuszcza ciało w chwili śmierci i przemieszcza się do nieba, względnie do piekła (zob. 1 Tym. 6,15.16; 1 Mojż. 2,7; Kazn. 12,7; Job 27,3; Ps. 146,4; 6,6; 115,17; Jan 11,11-14). Pamiętaj, że w Biblii słowo „dusza” zostało użyte około 1600 razy i nigdzie ani razu nie wspomniano o „nieśmiertelnej duszy”. W Biblii około 53 razy śmierć jest nazwana snem.
• Raz zbawiony, na zawsze zbawiony. Wiara w to, że człowiek, który raz przyszedł do Chrystusa, nigdy nie może stracić swojego zbawienia (zob. 1 Kor. 15,1.2; 2 Piotra 2,20-22; 1 Kor. 9,27 [słowo „odrzucony”, pojawiające się tutaj, jest tym samym słowem, które zostało użyte w Jer. 6,30 w znaczeniu „spalony” albo „odrzucony”]; Hebr. 4,4-7; Obj. 3,5; zob. także Filip. 4,3. Kiedy przyjmujemy Chrystusa, nasze imiona są wpisane w księgę żywota. Ponieważ jednak mogą być stamtąd usunięte, możliwe jest także, że ci, którzy zostali raz zaakceptowani, zostaną odrzuceni).
  Wielu zielonoświątkowców nie wierzy w zasadę raz zbawiony, na zawsze zbawiony, można jednak znaleźć wśród nich osoby, które wierzą, że kiedy raz przemówią językami, oznacza to, że są zapieczętowani w Chrystusie i nie mogą zostać zgubieni. Z tego powodu została umieszczona w tym miejscu ta doktryna.
• Świętość niedzieli. Przekonanie, że wszyscy chrześcijanie powinni święcić ten dzień, ponieważ Jezus zmartwychwstał pierwszego dnia; mimo że Chrystus, będąc Żydem, nigdzie nie odwołał święcenia sabatu (zob. 1 Mojż. 2,1-3; 2 Mojż. 20,8-11; Ezech. 20,12.20; Łuk. 4,16; Mat. 24,20; Dz. 13,42-44; Obj. 1,10; Mat. 12,8; Łuk. 6,5; Iz. 66,22.23).
• Mówienie językami. Znak wskazujący na napełnienie Duchem Świętym. Objawia się ono w ekstatycznych wypowiedziach (język Ducha Świętego), które nie są zrozumiałe przez mówcę, a jedynie przez Boga. Większość zielonoświątkowców uważa, że bez mówienia językami nie ma chrztu Duchem Świętym. Dlatego też należy:
  a. wyjaśniać wyznawcy zielonoświątkowemu, że Biblia stoi na stanowisku, iż istnieje prawdziwy, autentyczny, biblijny dar mówienia językami.
  b. wyjaśniać, że to Bóg decyduje, kto ma otrzymać dany dar; dary są indywidualnie rozdzielane przez Boga według Jego uznania (1 Kor. 12,11).
  c. zwracać uwagę, że nie wszyscy otrzymują dar mówienia językami; języki są tylko jednym z długiej listy darów i są na niej jednymi z najmniejszych (1 Kor. 12,27-31).
  d. miłość jest ważniejsza dla Boga niż mówienie językami, a nawet proroctwo (1 Kor. 13,1.2).
  e. znakiem napełnienia Duchem Świętym jest kochające serce, które pragnie świadczyć dla
  Jezusa (Dz. 1,6-8).
  f. języki nie są przeznaczone dla wierzących, aby ich w szczególny sposób umacniały, służą one jako znak „poświadczający”, aby przekonać niewierzących do ewangelii (1 Kor. 14,22).
  g. języki są rzeczywistą sztuką mówienia daną przez Boga w tym celu, by mogła zostać obalona bariera
  w przekazywaniu ewangelii (Dz. 2,4-11).
  h. Duch Święty jest w pełni wylany na tych, którzy kochają Boga i są posłuszni Jego prawdzie (Dz. 5,32; Jan 14,15.16)
  i. w 1 Kor. rozdz. 14 Paweł przytacza argumenty na obronę inteligentnej mowy, a nie niezrozumiałego
  bełkotu (1 Kor. 14,7-19).
  j. apostoł Paweł daje następujące zalecenia, jeśli w Kościele pojawia się dar języków:
  1) tylko jedna osoba może przemawiać w danym czasie. Nie powinno dojść do spontanicznych wystąpień, podczas których wielu ludzi przemawia jednocześnie (1 Kor. 14,26.27);
  2) na nabożeństwie powinny przemawiać po kolei dwie, najwyżej trzy osoby (1 Kor. 14,26.27);
  3) musi też być obecny tłumacz języków obcych, tak aby całe zgromadzenie miało korzyść z tego, co jest mówione, i uczestniczyło wspólnie w nabożeństwie (1 Kor. 14,27.28).

Słowo Boże musi być podstawą naszej wiary (Jan 17,17). Nie możemy polegać na naszych emocjach. Czasami są pozytywne, a czasami negatywne. Szatan może nimi łatwo manipulować. Może nawet czynić prawdziwe cuda i znaki w tym celu, by zwodzić (Mat. 24,24; Obj. 16,13.14). Warto zwrócić również uwagę na to, że Biblia stoi na stanowisku, iż niektórzy będą twierdzić, że Chrystus objawił przez nich swoją moc. W Jego imieniu będą nawet wyganiać demony, ale On powie: „Nigdy was nie znałem” (Mat. 7,21-23).

Jeżeli zaś wiara ma przetrwać, musi być zbudowana na pisanym Słowie Bożym (Mat. 7,24). Naszym zabezpieczeniem jest poznanie Bożego Słowa oraz życie zgodne z Jego prawdą (Iz. 8,20). Jedynie prawda wyzwala nas z błędu (Jan 8,32). Duch Święty jest autorem Biblii (2 Piotra 1,21). Być napełnionym Duchem Świętym oznacza przyjęcie nauk Jezusa jako swoje własne (Jan 6,63). Oglądanie spektakularnych cudów przy równoczesnym odrzuceniu prawdy nie jest biblijne (Łuk. 16,27-31). Przyjęcie Bożej prawdy, takiej, jaka została objawiona w Biblii, jest najlepszym zabezpieczeniem przed zwiedzeniem (2 Tes. 2,9-12).

w górę

źródło: © 1991 Mark Finley, „Studying Together. A Ready-reference Bible Handbook”. Hart Research Center. Wszystkie prawa zastrzeżone.
Uzupełnienie wersji polskiej © 2008 Arkadiusz Piętka. Nadzieja.pl Sp. z o.o. Wszystkie prawa zastrzeżone.

UWAGA: wprowadziliśmy zabezpieczenie anty-spamowe, zatem prosimy usunąć z adresów e-mail frazy: [BEZ] i [SPAMU], aby listy mogły bez przeszkód dotrzeć do adresatów.