W świecie przesiąkniętym grzechem mnożą się gorzkie owoce chciwości, wojny i ignorancji. Nawet w tzw. „rozwiniętych społeczeństwach” przybywa bezdomnych i ubogich. Codziennie umiera z głodu ponad dziesięć tysięcy ludzi. Dwa miliardy mieszkańców świata cierpi z powodu niedożywienia, a dziesiątki tysięcy co rok traci wzrok wskutek niedoborów pokarmowych. Prawie dwie trzecie ludności żyje w skrajnym ubóstwie i jest zagrożone chorobami i śmiercią z powodu braku odpowiedniej ilości i jakości pożywienia.

Niektórzy sami ponoszą odpowiedzialność za taki stan rzeczy, ale większość tych osób i rodzin jest skazana na taką egzystencję przez uwarunkowania polityczne, ekonomiczne, kulturowe i społeczne, na które nie mają one prawie żadnego wpływu.

W przeszłości ludzie żyjący w takich warunkach, znajdowali zrozumienie i wsparcie w sercach naśladowców Jezusa Chrystusa. Instytucje charytatywne w wielu przypadkach są powoływane do istnienia przez Kościół, a następnie przejmowane przez agencje rządowe, ale bywa też odwrotnie. Agencje te, poza ideologicznym altruizmem, odzwierciedlają przekonanie społeczeństwa, że w interesie ogółu leży troska o tych, którym źle się powodzi.

Socjolodzy twierdzą, że ubóstwo przyczynia się do pomnażania się różnego rodzaju zła. Poczucie beznadziejności, wyobcowania, zawiści i rozżalenia często prowadzi do antyspołecznych postaw i zachowań. Społeczeństwo musi płacić za następstwa tego zła łożąc na utrzymanie sądów, więzień i systemu opieki społecznej. Ubóstwo i niepowodzenie jako takie nie doprowadzają do zbrodni ani nie są dla niej usprawiedliwieniem. Jednak kiedy ubogim nie okazuje się współczucia, łatwo wywołać uczucie zniechęcenia, a nawet złości.

Potrzeba chrześcijańskiego współczucia ma głębokie uzasadnienie. Nie wynika z uwarunkowań prawnych, ani z żadnej teorii społecznego porozumienia, ale z wyraźnego nauczania Pisma Świętego: „Oznajmiono ci, człowiecze, co jest dobre i czego Pan żąda od ciebie: tylko, abyś wypełniał prawo, okazywał miłość bratnią i w pokorze obcował ze swoim Bogiem” (Mich. 6,8).

Pięćdziesiąty ósmy rozdział Księgi Izajasza jest szczególnie ceniony przez adwentystów dnia siódmego. Uważamy, że w rozdziale tym przedstawiony został nasz obowiązek jako tych, którzy zostali powołani, by być „naprawcą wyłomów, odnowicielem rumowisk na zamieszkanie” (w. 12 BT).

Znajdujemy tam wezwanie do odnowy i rozwiązywania bezprawnych więzów, podzielenia się swoim chlebem z głodnym, przyjęcia biednych bezdomnych do domu i przyodziania nagiego (w. 6 i 7). Tak więc, jako naprawcy wyłomów, mamy troszczyć się o ubogich i nieść im pomoc. Jeśli urzeczywistniamy zasady prawa Bożego w czynach miłosierdzia i miłości, reprezentujemy charakter Boga wobec świata we właściwy sposób.

Pełniąc dzisiaj służbę Chrystusową, musimy działać tak, jak On działał — nie tylko głosić ewangelię ubogim, ale także uzdrawiać chorych, karmić głodnych i podźwigać upadłych (zob. Łuk. 4,18.19; Mat. 14,14). Przykład Chrystusa jest miarodajny dla Jego naśladowców.

W odpowiedzi na pozorne troszczenie się Judasza o ubogich, Jezus powiedział: „Albowiem ubogich zawsze macie wśród siebie, ale mnie nie zawsze mieć będziecie” (Mat. 26,11), i tym samym przypomniał nam, że to „Chleb Żywota” jest najbardziej palącą potrzebą ludzi. Jednak dostrzegamy także nierozerwalny związek między fizycznym i duchowym wymiarem człowieczeństwa. Wspierając kościelne i publiczne organizacje niosące pomoc ubogim i osobiście uczestnicząc w dziele miłosierdzia przyczyniamy się do wypełnienia misji powierzonej przez Chrystusa Jego naśladowcom.

Oświadczenie złożone przez przewodniczącego Generalnej Konferencji, Neala C. Wilsona, po konsultacji z szesnastoma światowymi wiceprzewodniczącymi Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego, 5 lipca 1990 roku, podczas Sesji Generalnej Konferencji w Indianapolis, Indiana, Stany Zjednoczone.

powróć do strony z oświadczeniami

w górę

UWAGA: wprowadziliśmy zabezpieczenie anty-spamowe, zatem prosimy usunąć z adresów e-mail frazy: [BEZ] i [SPAMU], aby listy mogły bez przeszkód dotrzeć do adresatów.