WPROWADZENIE
Kościół Adwentystów Dnia Siódmego i jego różne organizacje, odnosząc się do współzawodnictwa i rywalizacji, pragnie wyjaśnić swoje stanowisko i dać pewne wskazówki co do zajęć, które mogą mieć element współzawodnictwa. Te propozycje mają na celu wskazać kierunek wyznawcom, zborom, diecezjom i instytucjom Kościoła patrząc na to z perspektywy Biblii i Ducha Proroctwa.
BOŻY PLAN
1. Lepsza droga. Współpraca i jedność Bożego Kościoła, jak zostało to przedstawione w 1 Kor. 12,12-31, gdzie części Kościoła, symbolizowane przez części ciała, współdziałają dla dobra całości jest Bożym ideałem. Współpraca ta opiera się na wzajemnej życzliwości, a nie na rywalizacji.
2. Plan Boga co do Jego dzieła. „Kształtowanie charakteru jest największym zadaniem, jakie kiedykolwiek zostało powierzone ludziom i nigdy dokładne studium nad nim nie było tak ważne, jak dzisiaj. (...) Nigdy młodzi ludzie nie stawali w obliczu tak wielkich niebezpieczeństw, jakie czyhają na nich dzisiaj. (...) W planie Bożym każda istota ludzka ma swoje miejsce na świecie. Każdy człowiek powinien rozwijać swoje zdolności możliwie jak najbardziej, i kiedy jest wierny, niezależnie od tego, ile posiada tych talentów, ma prawo do uznania. W planie Bożym nie ma miejsca na egoistyczne współzawodnictwo” (Wychowanie, s. 159).
ZRÓWNOWAŻONE PODEJŚCIE DO ŻYCIA
Adwentyści dnia siódmego są przekonani, że człowiek jest integralną istotą, w której fizyczne, umysłowe, duchowe i społeczne potrzeby są wzajemnie ze sobą powiązane i współzależne. Od ich zaspokojenia zależy osobisty rozwój człowieka. Oznacza to, że każdy człowiek potrzebuje odpowiedniej fizycznej aktywności. Aby wyjść naprzeciw tej potrzebie, na przełomie wieków adwentystyczne instytucje, przeważnie umiejscowione na terenach wiejskich, proponowały odpowiednie możliwości zażywania fizycznej aktywności.
Obecnie instytucje adwentystyczne coraz częściej działają w środowisku miejskim z ograniczonymi możliwościami użytecznej pracy fizycznej na świeżym powietrzu jako środka rekreacji. Poza tą zmianą środowiska z wiejskiego na miejskie nastąpiło także znaczne zmniejszenie liczby zajęć wymagających pracy fizycznej, wzrosła liczba czynników stresogennych, a sposoby spędzania wolnego czasu zostały zdominowane przez zajęcia o charakterze biernym pod względem fizycznym, takie jak słuchanie radia, oglądanie telewizji i wideo. Aby zrównoważyć jedno z drugim, potrzeba starannie opracowanego podejścia do aktywności fizycznej w kościelnych szkołach, zborach i innych instytucjach.
W jakimkolwiek zborze czy szkole, w których prowadzi się zajęcia fizyczne, wyniki mogą być korzystne, jeśli biorą górę następujące ideały: współpraca, pomoc, uczynność, serdeczność, radość z brania udziału w grze, a nie z samego tylko wygrywania, i przestrzeganie zasad w duchu, a nie tylko trzymanie się litery.
„Rekreacja, zgodnie ze swą nazwą – odtworzenie – służy wzmocnieniu i budowaniu organizmu” (Wychowanie, s. 146). Prawdziwa rekreacja nie prowadzi do egoizmu, rywalizacji, wrogości, swarów, pragnienia dominacji, umiłowania rozrywki czy niezdrowego podekscytowania. Skuteczne przywództwo przyjmie na siebie odpowiedzialność za osiągnięcie tych celów.
CELE ZAJĘĆ, W KTÓRYCH UCZESTNICZĄ WYZNAWCY KOŚCIOŁA
Wszystkie programy i zajęcia Kościoła powinny się przyczyniać do kształtowania chrześcijańskiego charakteru wyznawców i do skutecznego wydawania świadectwa o Bogu. Powinny sprzyjać osiągnięciu takich celów, jak:
1. Pełny rozwój chrześcijańskiej miłości i niesamolubnego podejścia do bliźnich (1 Kor. rozdz. 13).
2. Wzajemny szacunek i wspólnota wśród wierzących, jak zostało to przedstawione w obrazie Kościoła jako całości (1 Kor. rozdz. 12).
3. Wyzwolenie z egoistycznej rywalizacji i zdobywanie coraz większych doświadczeń we wspólnym dążeniu do określonego celu.
4. Rozwój zdrowego ciała, umysłu i ducha.
5. Zapewnienie utrzymywania zdrowych więzi międzyludzkich.
6. Inspirowanie i kierowanie do służby Bożej akceptowanej przez Stwórcę.
7. Zachęcanie do pracy w celu osiągania coraz wyższych i szlachetniejszych celów.
8. Aktywacja ogromnych zasobów ludzkich Kościoła celem zdobywania nowych uczniów dla Chrystusa.
Powinno się zaniechać wszelkich zajęć udaremniających osiągnięcie tych podstawowych celów.
SZCZEGÓLNA SYTUACJA
Stosownie do wymienionych wyżej celów, zaleca się co następuje w celu zminimalizowania rywalizacji jako narzędzia motywacyjnego w Kościele:
1. Niezachęcanie do uczestniczenia – czynnego lub biernego – w skomercjalizowanych imprezach charakteryzujących się agresywnym współzawodnictwem.
2. Poszukiwanie satysfakcjonujących alternatywnych zajęć pozwalających uniknąć niezdrowego współzawodnictwa.
3. Układanie planów działania Kościoła w ten sposób, by uczestniczący w ich wykonywaniu wyznawcy byli zachęcani dążeniem do osiągnięcia jak najwyższego poziomu, a nie rywalizacją między poszczególnymi osobami, zborami czy instytucjami.
4. Wyrażanie uznania dla osiągnięć indywidualnych i grupowych w taki sposób, aby raczej oddać Bogu chwałę za sukcesy i osiągnięcia, zamiast gloryfikować ludzi.
5. Układanie planów zajęć w taki sposób, by umożliwiały osiągnięcie sukcesu każdej zaangażowanej osobie, pomagając zachować indywidualność, tożsamość i osobowość, a jednocześnie uświadamiały stałą zależność od Boga. Każdy uczestnik powinien zostać należycie doceniony. Należy przy tym unikać ekstrawagancji i zbytniego wyróżniania.
6. Wyrażanie uznania w sposób zwracający uwagę na potrzebę dalszego podnoszenia efektywności w pracy dla Pana.
7. Posługiwanie się statystycznymi sprawozdaniami z rozwoju liczebnego czy spraw finansowych w taki sposób, by zachęcać do dobrych czynów służących zwiększeniu efektywności działania danej jednostki organizacyjnej, a nie przyjęcia postawy rywalizacji z innymi jednostkami organizacyjnymi Kościoła.
8. Ocenianie uczniów w systemie edukacyjnym w ten sposób, by podkreślić osobisty rozwój i postępy ucznia w nauce, a nie jego wybijanie się ponad innych uczniów.
9. Wszelkie zajęcia umożliwiające odniesienie sukcesu jedynie nielicznym osobom powinny być:a) przerwane, albo
b) ograniczone i wkomponowane w szerszą ofertę zajęć rekreacyjnych, albo
c) traktowane wyłącznie jako konieczne narzędzie do określenia podstawowych umiejętności niezbędnych w danym zawodzie, np. podczas egzaminów do szkół zawodowych.10. Budowanie i rozbudowywanie kościelnych budynków podyktowane wyłącznie rzeczywistymi potrzebami, z należytym zwróceniem uwagi na dobry smak, wymogi estetyczne i piękno architektonicznej prostoty. Wszelkie próby rywalizowania w tej dziedzinie należy traktować jako niezgodne z adwentystycznymi ideałami. „Nigdy nie powinniśmy się opierać na uznaniu i randze, jakie możemy zdobyć w świecie. Powołując instytucje nigdy nie powinniśmy rywalizować ze świeckimi instytucjami rozmiarem budynków czy splendorem. Powinniśmy odnosić zwycięstwo nie w rozmiarach budynków, nie w rywalizowaniu (...) ale w pielęgnowaniu chrześcijańskiego ducha – ducha cichości i pokory” (Testimonies, t. VII, s. 100).
11. Zwalczanie rywalizacji i egoistycznych postaw ujawniających się wśród dzieci i młodzieży w domu rodzinnym oraz kształtowanie przez rodziców w dzieciach takich postaw, które pozwolą im unikać egoistycznej rywalizacji w dorosłym życiu.
SPONSOROWANE PRZEZ KOŚCIÓŁ ZAJĘCIA Z ELEMENTAMI WSPÓŁZAWODNICTWA
Standardów osiągnięć i wynikających z nich nacisków nie należy mylić z destruktywną rywalizacją. Jasne jest, że we wszystkich dziedzinach działalności Kościoła mogą i powinny być standardy wyznaczone przez organizacje i odpowiedzialne komitety. Powyższe zalecenia należy stosować do wszystkich działań i programów zboru, diecezji i instytucji, takich jak:
1. kampanie ewangelizacyjne,
2. konkursy biblijne, zawody sportowe, debaty tematyczne,
3. rekreacja, w tym zajęcia sportowe,
4. systemy oceniania*,
5. tytuły i wyróżnienia naukowe,
6. dążenie do wyższych stanowisk,
7. projektowanie, styl i wymiary budynków,
8. dążenie do osiągnięcia celów wytkniętych przez Kościół.
KONTROLOWANE PROGRAMÓW MOTYWUJĄCYCH
Ponieważ światłe przywództwo jest istotne we wprowadzaniu w życie i kontrolowaniu programów motywacyjnych, zrobiono następujące spostrzeżenia:
1. Przywództwo. Wybierając przywódców programów kościelnych należy położyć nacisk na następujące kwalifikacje:
a) uduchowienie, poświęcenie, doświadczenie i zdolności organizacyjne,
b) zdolność do zachowania szacunku uczniów i innych przywódców oraz odpowiedniego autorytetu i do utrzymywania dyscypliny,
c) poświęcenie się celom i zamierzeniom wyrażonym w tym oświadczeniu,
d) umiejętność inspirowania uczestników do entuzjastycznego brania udziału w osiąganiu celów,
e) wiedza o prowadzonych zajęciach i ich implikacjach fizycznych, umysłowych, duchowych i społecznych.2. Bezpieczeństwo i kontrola. Doświadczenie wskazuje na potrzebę odpowiednich zabezpieczeń i kontroli podczas zajęć kościelnych. Wywiązanie się z tego obowiązku obejmuje następujące sprawy:
a) zdobycie i używanie odpowiedniego wyposażenia i urządzeń stosownie do wymogów bezpieczeństwa,
b) planowanie przejazdów grup kościelnych pod kierownictwem odpowiedzialnych osób dorosłych,
c) poszanowanie sabatu przez wstrzymanie się od podróży w celach świeckich i – o ile to możliwe – uczestniczenie w tym dniu w zajęciach religijnych,
d) zadbanie o należyte ubezpieczenie uczestników i sprzętu podczas przejazdów i przewozów,
e) ochrona zdrowia i zapewnienie bezpieczeństwa grupom turystycznym przez unikanie – w miarę możliwości – podróżowania nocą oraz przestrzeganie regularności w posiłkach i zapewnienie odpowiednich warunków zakwaterowania.
ZORGANIZOWANE ZAJĘCIA FIZYCZNE I REKREACYJNE
Cele zajęć fizycznych.
a) poprawa fizycznego rozwoju i funkcjonowania organizmu osób uczestniczących w zajęciach,
b) rozwijanie kontroli nerwowo-mięśniowej w zakresie podstawowych ruchów, ogólnej mechaniki ciała i podstawowych umiejętności za pomocą zajęć zgodnych z zasadami wytyczonymi w tym oświadczeniu,
c) usunięcie wad, o ile mogą zostać skorygowane i poprawa ogólnego stanu fizycznego uczestników w stopniu możliwym do osiągnięcia przy pomocy właściwie zaplanowanego programu ćwiczeń.
d) zapewnienie umysłowego i intelektualnego rozwoju przez zastosowanie strategii, podejmowania decyzji w trudnych sytuacjach i myślenia, co jest konieczne do skutecznego funkcjonowania.
e) rozwijanie takich cech charakteru, jak samodyscyplina, pewność siebie, opanowanie, poszanowanie praw innych ludzi oraz moralne i etyczne postępowanie oparte na chrześcijańskich ideałach.
f) zapewnienie właściwych, fizycznych doświadczeń i uznania dla osiągnięć, które przyczynią się do poznawania samego siebie, emocjonalnej stabilności i umiejętności współpracy z innymi.
g) rozwijanie duchowych i społecznych cech dobrego obywatela odznaczającego się chrześcijańską moralnością i etyką w kontaktach z ludźmi,
h) rozwijanie umiejętności rekreacyjnych, które mają korzystne działanie jako zajęcia w wolnym czasie,
i) rozwijanie zdolności gwarantujących bezpieczeństwo i samoobronę, co zwiększa możliwość chronienia siebie i innych podczas codziennych zajęć i w trudnych sytuacjach (nie należy do nich zaliczać szkolenia w walkach, w których kładzie się nacisk na agresywność i współzawodnictwo),
j) rozwijanie świadomości wartości estetycznych związanych z zajęciami fizycznymi i rekreacyjnymi.
k) promowanie umiłowania przyrody i przebywania na świeżym powietrzu oraz wkładu, jaki należy wnosić w prowadzenie szczęśliwego, pełnego życia,
l) przyczynianie się do rozwoju filozofii życia obejmującej właściwe postawy i praktyki w kwestii troski o ciało.
To rozważne podejście do fizycznego, umysłowego, duchowego i społecznego rozwoju może być i jest promowane przez następujące zajęcia:
– rekreację na świeżym powietrzu i takie zajęcia, jak pływanie, jazda na rowerze, jazda konna, narciarstwo, wioślarstwo, gimnastyka, ogrodnictwo, piesze wycieczki, biwaki i obozy, zbieranie ciekawych kamieni, nurkowanie, zwiedzanie jaskiń i inne,
– zajęcia praktyczne, takie jak ceramika, obróbka kamieni, mechanika samochodowa, uprawa roli, stolarstwo, kuśnierstwo, rzeźbiarstwo czy fotografika,
– formalne zorganizowane i właściwie prowadzone zajęcia w pomieszczeniach zamkniętych z udziałem tych wszystkich, którzy pragną czynnie w nich uczestniczyć.
ZAJĘCIA W POMIESZCZENIACH ZAMKNIĘTYCH I REKREACYJNE
Zajęcia w pomieszczeniach zamkniętych są z zasady ograniczone do określonego zboru, szkoły czy instytucji. Właściwie prowadzone kształtują charakter, podnoszą sprawność fizyczną i wytwarzają zdrową atmosferę w grupie. Aby zapewnić właściwe korzyści, jakie można czerpać z odpowiednio zaprojektowanego programu zajęć w pomieszczeniach zamkniętych i zajęć rekreacyjnych, zaleca się, co następuje:
1. Należy powołać komitet reprezentujący przywódców i uczestników w celu ułożenia planu zajęć rekreacyjnych, organizowanych w zborze, szkole czy instytucji kościelnej i ich kontroli.
2. Osoby prowadzące zajęcia fizyczne powinny być świadome tego, że uczestnicy potrzebują rozsądnego programu rekreacji, zgodnie z którym będzie to rekreacja, oparta na innych podstawach niż zorganizowane zajęcia sportowe.
3. Należy dokonać odpowiedniej klasyfikacji uczestników według wzrostu, wieku i umiejętności oraz zadbać o to, by wszyscy chętni mogli brać udział w zajęciach.
4. Należy dołożyć starań, by zapewnić odpowiednie wyposażenie, ze względu na zdrowie i bezpieczeństwo.
5. Uczestnicy i kibice powinni być świadomi filozofii i celów wyrażonych w tym oświadczeniu jako podstawy organizacji zajęć fizycznych.
6. Należy unikać ekscesów wśród uczestników i kibiców, a wykwalifikowani urzędnicy powinni zadbać o odpowiedniego ducha i postawę.
7. Skład zespołów czy drużyn należy rotacyjnie zmieniać, aby uniknąć utrwalania się podziałów i rywalizacji.
MIĘDZYSZKOLNE ZAWODY SPORTOWE
Kościół Adwentystów Dnia Siódmego w swoim systemie edukacyjnym jest przeciwny organizowaniu międzyszkolnych zawodów sportowych. A oto dwa główne powody takiego stanowiska:
1. Ryzyko połączone z rywalizacją na poziomie międzyszkolnym, której często towarzyszą niewłaściwe zachowania uczestników i widzów.
2. Ilość poświęcanego czasu, wysiłku i środków jest zazwyczaj nieproporcjonalna do liczby uczestników.
WNIOSKI
1. Chrześcijanie w dążeniu do doskonałości w sporcie powinni się kierować najwznioślejszymi motywami.
2. Okazjonalne gry czy mecze z udziałem zespołów czy drużyn reprezentujących instytucje podczas różnych zjazdów kościelnych nie powinny być klasyfikowane jako zawody przeprowadzane w pomieszczeniach zamkniętych czy zawody międzyszkolne.
3. Wszyscy ludzie posiadają jakieś talenty – jedni więcej, drudzy mniej. Bóg oczekuje wierności w służbie niezależnie od talentów (Mat. 20,1-16). Nawet jeśli talenty nie są rozdzielane równo, Bóg oczekuje, iż ludzie będą jak najlepiej rozwijali to, co otrzymali, a wówczas powierzona im zostanie odpowiedzialność stosowna do ich wierności. Pismo Święte przypomina nam: „Cokolwiek czynicie, z duszy czyńcie jako dla Pana, a nie dla ludzi, wiedząc, że od Pana otrzymacie jako zapłatę dziedzictwo, gdyż Chrystusowi Panu służycie” (Kol. 3,23.24).
* – Wiadomo, że w wielu systemach edukacyjnych promocja do przejścia na wyższy poziom kształcenia jest oparta na osiągnięciu lepszego wyniku na egzaminach wstępnych. Przyjęcie do szkół zawodowych i wyższych, których ukończenie jest konieczne do zdobycia niektórych zawodów, jest dostępne dla tych, którzy uzyskają lepsze od innych kandydatów oceny. Podobnie sukces w wielu poszukiwanych zawodach można uzyskać jedynie przez osiągnięcie wyższego poziomu i wyeliminowanie konkurentów. Choć współczesne życie niesie ze sobą pewne aspekty współzawodnictwa, szczery chrześcijanin będzie się starał minimalizować skutki takiego stanu rzeczy. Mamy nadzieję, że podane tu wskazówki pomogą wyeliminować nacechowaną egoizmem rywalizację i nieszlachetne współzawodnictwo, szkodliwe z punktu widzenia kształtowania chrześcijańskiego charakteru.
Uchwała podjęta przez Radę Generalnej Konferencji Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego podczas Dorocznej Sesji w Nairobi, Kenia, 7 października 1988 roku.
powróć do strony z oświadczeniami
UWAGA: wprowadziliśmy zabezpieczenie anty-spamowe, zatem prosimy usunąć z adresów e-mail frazy: [BEZ] i [SPAMU], aby listy mogły bez przeszkód dotrzeć do adresatów.
Kontakt |